Βάραθρο Αγίου Γεωργίου, Τσεπέλοβο, Ζαγόρι

 Το βάραθρο βρίσκεται νοτιοδυτικά του Τσεπέλοβου στα 1220μ υψόμετρο. Για να το προσεγγίσει κανείς θα πάρει το χωματόδρομο που οδηγεί στο ξωκκλήσι του Αγίου Γεωργίου. Λίγο πριν φτάσουμε στο ξωκκλήσι αφήνουμε τ' αμάξι και εισερχόμαστε σε αχνό μονοπάτι. Έπειτα από 15 λεπτά πεζοπορίας φτάνουμε στην είσοδο του σπηλαίου. Το βάραθρο έχει βάθος 93 μέτρα και από τα μισά και μετά παρουσιάζει εντυπωσιακό διάκοσμο, κάτι που λείπει σε γενικές γραμμές από τα βάραθρα της Τύμφης. 

Περιγραφή βαράθρου: Το σπήλαιο έχει σχετικά μεγάλο άνοιγμα και αρκετή βλάστηση από δέντρα περιμετρικά στην είσοδο. Θα λέγαμε ότι έχει τη μορφολογία πηγαδιού μιας και η διατομή της 1ης κατάβασης είναι σχετικά κυκλική, με το ύψος της να είναι στα 25 μέτρα. Μόλις πατώσουμε συνεχίζουμε πάνω στο σχοινί σε επικλινές έδαφος για μερικά μέτρα. Κατόπιν υπάρχει αλλαγή και κατάβαση 6 μέτρων. Μέχρι την αλλαγή εισχωρεί και το φως. Μετά την κατάβαση βρισκόμαστε σε θάλαμο με τα πρώτα σημάδια διάκοσμου στα τοιχώματα. Για λίγο κινούμαστε τραβερσάροντας και κατηφορίζοντας ελαφρά για να φτάσουμε σε στένωμα, όπου βρίσκουμε αλλαγή. Το επτάμετρο κατέβασμα μας οδηγεί σε όμορφο θάλαμο όπου υπάρχει ρηχή και μικρή λίμνη. Αφού την παρακάμψουμε, βρίσκουμε τη μεγαλύτερη κατάβαση τριάντα μέτρων περίπου, που καταλήγει σε μεγαλύτερη λίμνη και χρειάζεται να την αποφύγουμε και αυτήν. Ο θάλαμος μετά τη λίμνη είναι καταστόλιστος από ασβεστιτικό κάτασπρο υλικό σε τοιχώματα και δάπεδο. Επίσης στη μέση του θαλάμου υπάρχει μεγάλος και όμορφος σταλαγμιτικός διάκοσμος. Από εκεί θα κατεβούμε άλλα 10 μέτρα και κατόπιν κατηφορίζουμε σε θάλαμο με έντονα κόκκινο δάπεδο από συγκολλημένες πέτρες. Στο τέλος αυτού βρίσκουμε σημείο που χρειάζεται εύκολη αναρρίχηση πέντε μέτρων. Μόλις βγούμε πάνω σύντομα βρίσκουμε και την τελευταία κατάβαση των 13 μέτρων. Μετά από αυτήν οδηγούμαστε σε θάλαμο με δύο συνέχειες που προοδευτικά στενεύουν και οι δύο, ορίζοντας το τέλος του βαράθρου στα 93 μέτρα. 

Φαράγγι Ρογκοβού, Ζαγόρι, Ήπειρος

Το φαράγγι του Ρογκοβού ή Ποτίστρας με τις διάσημες "οβίρες" του έχει τις πηγές του στο ΒΔ κομμάτι της Τύμφης. Αρχικά έχει τη μορφή ρεματιάς ενώ στα 950 αλλάζει απότομα μορφολογία και μετατρέπεται σε όμορφο και στενό φαράγγι με το χαρακτηριστικό πλακώδη ασβεστόλιθο της Τύμφης. Στα 900μ υψμ τέμνει το δρόμο και από εκεί και κάτω ονομάζεται Νεφέλη.
Οι βάθρες του αποτελούν έναν από τους πιο διάσημους προορισμούς στο Ζαγόρι και λόγω της ομορφιάς τους αλλά και της άμεσης πρόσβασης.

Γεφύρι Κόκκορη-Δίλοφο-Βίτσα-Μονοδένδρι, Ζαγόρι, Πίνδος

Εύκολη πεζοπορία με εκκίνηση το διάσημο γεφύρι του Κόκκορη. Μετά από λίγο άσφαλτο συνεχίζουμε σε μονοπάτι μόλις συναντήσουμε το μνημείο του Καπετάν Αρκούδα. Θα μπούμε σε δάσος και μετά από λίγη ώρα θα φτάσουμε στο όμορφο Δίλοφο. Στη συνέχεια συνεχίζουμε για το χωριό της Βίτσας, με θέα στη χαράδρα του Βίκου κατά σημεία. Απέναντι έχουμε το Μονοδένδρι. Θα χρειαστούμε άλλα 35 λεπτά από την πλατείας της Βίτσας για να προσεγγίσουμε το όμορφο Μονοδένδρι. Η διαδρομή εδώ.

το γεφύρι του Καπετάν Αρκούδα

Χαράδρα Βίκου, Τύμφη, βόρεια Πίνδος

Η χαράδρα του Βίκου βρίσκεται στην Τύμφη (Γκαμήλα) και ανήκει στο εθνικό πάρκο Βίκου-Αώου, στη βόρεια Πίνδο. Τα μεγέθη του φαραγγιού εντυπωσιάζουν. Τα πανύψηλα ασβεστολιθικά  τοιχώματά του διαβρώθηκαν με την πάροδο εκατομμυρίων ετών. Η δουλειά των παγετώνων και του νερού σκάλισαν τον ασβεστόλιθο με υπομονή, φτάνοντας τη χαράδρα σε μεγάλα βάθη.
Η ήπια κοίτη στο ύψος του γεφυριού του Κόκκορη και του Μίσιου θα αλλάξει δραστικά με το ανάγλυφο να γίνεται έντονο στο ύψος του Καπέσοβου που ακολουθεί. Εκεί γεννιέται και η χαράδρα του Βίκου. Κατόπιν άλλη μία χαράδρα της περιοχής, η Μεζαριά, θα ενωθεί με το Βίκο ερχόμενη από ανατολικά. Απέναντι βρίσκεται το Μονοδένδρι. Τα ασβεστολιθικά πετρώματα της κοίτης είναι έντονα καρστικοποιημένα και κατά συνέπεια το νερό συνεχίζει υπογείως, έτσι είναι σε γενικές γραμμές στεγνή, με μικρές κολύμπες και λίγη ροή νερού.
Το Μονοδένδρι δίνει ωραία σημεία θέας στη χαράδρα και τη Μεζαριά που είναι απέναντι, ενώ υπάρχει μονοπάτι που μας κατεβάζει στη χαράδρα. Στη συνέχεια άλλη μία εντυπωσιακή χαράδρα θα ενωθεί και αυτή στο Βίκο: Είναι η χαράδρα του Μέγα Λάκκου, η δεύτερη μεγαλύτερη στην Τύμφη. Μετά από 12 χιλιόμετρα στο εθνικό μονοπάτι Ο3, δίπλα στην κοίτη, θα συναντήσουμε τις πηγές του Βοϊδομάτη. Μία σχεδόν στεγνή κοίτη ζωντανεύει ξαφνικά και μεταμορφώνεται σε ένα γαλαζοπράσινο και παγωμένο ποτάμι.
Στις πηγές του Βοϊδομάτη υπάρχει επιλογή για έξοδο στο Πάπιγκο. Αλλιώς συνεχίζοντας στο Ο3 θα βγούμε στο χωριό του Βίκου, μετά από ένα ανηφορικό μονοπάτι.
Μετά από κάποια χιλιόμετρα τα νερά του Βοϊδομάτη θα ενωθούν με αυτά του Αώου για να συνεχίσουν προς βορρά την πορεία τους. Τo μήκος της διαδρομής από το Μονοδένδρι στο Βίκο είναι 15 χιλιόμετρα. Λεπτομέρειες της διαδρομής εδώ.

Ποταμός Βοϊδομάτης και η εντυπωσιακή χαράδρα του Βίκου

Εκκίνηση από το Μονοδένδρι

Σκάλα Βραδέτου, Ζαγοροχώρια, Τύμφη

Η Σκάλα του Βραδέτου συνδέει δύο χωριά του κεντρικού Ζαγορίου, το Καπέσοβο με το Βραδέτο. Ανάμεσά τους βρίσκεται το εντυπωσιακό φαράγγι της Μεζαριάς, που ενώνεται με το φαράγγι του Βίκου, ενώ πιο πάνω βρίσκεται το φαράγγι του Βραδέτου. Η σκάλα αποτέλεσε το μοναδικό σημείο επικοινωνίας του Βραδέτου μέχρι τις αρχές του 1970, όπου και έγινε ο δρόμος. Οι ξακουστοί μαστόροι της περιοχής έχτισαν αυτό το περίτεχνο καλντερίμι όπως και πολλά άλλα με την πέτρα της περιοχής.

Κτίστηκε με ξερολιθιές (πέτρες τοποθετημένες η μία πάνω στην άλλη), αποτελείται από 39 στροφές, έχει ανάπτυγμα 1500μ, διαθέτει 1100 σκαλοπάτια και καλύπτει υψομετρική διαφορά 250μ. Η πλαγιά ενώνεται με την απέναντί της με δύο μικρά πέτρινα μονότοξα γεφύρια που κτίστηκαν ειδικά για την σκάλα.

Η κατάβαση μέχρι τα δύο γεφυράκια, το Πέρα και το Δώθε, που ενώνουν την κοίτη της χαράδρας της Μεζαριάς, διαρκεί περίπου
μία ώρα αλλά θα σου πάρει πολύ περισσότερο...

Κάθε λίγα μέτρα θα κοντοστέκεσαι για να παρατηρήσεις το εντυπωσιακά μελετημένο έργο που λέγεται ότι χρειάστηκε 20 χρόνια για να κτιστεί (χρονολογείται με επιφύλαξη στις αρχές του 18ου αι.).

Τρεις λωρίδες κυκλοφορίας, μία για τα ζώα με μαύρη πέτρα και δύο για τους ανθρώπους με άσπρη, μετρημένο πλάτος υπολογισμένο ακριβώς ώστε τα ζώα να μπορούν να στρίβουν μαζί με το ογκώδες φορτίο τους και περισσότερα από 1.000 λιθόστρωτα σκαλοπάτια που καλύπτουν ομαλά υψομετρική διαφορά 250 μ. Το συνολικό μήκος της διαδρομής είναι ~2,5 Km. (πηγή)

Και κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο του Σ.Μαντά "Η σκάλα του Βραδέτου":
Δεν ήταν ντόπιοι που τη φτιάξανε. Από την Κόνιτσα, πέρα από τα μαστοροχώρια, θα τη φτιάξανε..."
"Για να γίνει, λέει, χρειάστηκε να ξοδευτεί σαράντα τσουβάλια αλάτι. Φανταστείτε το ψωμί, το φαγητό..."
"Τη φτιάξανε φορτώνοντας ένα γάιδαρο. Όπου πήγαινε ο γάιδαρος, φτιάχνανε αυτοί τη σκάλα..."
"Είχε μεγάλη κυκλοφορία τότε. Είχε κόσμο, τριακόσια πενήντα άτομα. Ανέβαιναν εκατό, εκατοπενήντα μουλάρια, εξ, εφτά χιλιάδες πρόβατα..."
"Ήταν έργο μεγάλο για την εποχή! Αλλά τη φτιάξανε χωρίς να ενοχλεί. Από απέναντι, αν δεν το ξέρεις, δεν τη βλέπεις..."

Καταφύγιο Αστράκας - κορυφή Αστράκας, Τύμφη

Αρχικά ακολουθούμε πορεία όπως και για την κορυφή της Γκαμήλας και αφού φτάσουμε στο διάσελο Πλόσκου-Αστράκας συνεχίζουμε προς τη λούτσα Ρομπόζη έχοντας τον ορεινό όγκο της Αστράκας δίπλα μας. Σε κάποια φάση το μονοπάτι φεύγει δεξιά και ακολουθεί έντονη ανηφορική πορεία που μας ανεβάζει σύντομα στα 2200μ. Ήδη η θέα είναι εντυπωσιακή άλλα η Αστράκα δε φαίνεται ακόμη. Θα χρειαστεί άλλη 1 ώρα ομαλής ανηφορικής πορείας στο οροπέδιο της. Πολύ ωραία θέα προς Γκαμήλα, καταφύγιο, δρακόλιμνη και τα γύρω βουνά.
Η κατάβαση έγινε από το μονοπάτι που ενώνεται με αυτό που ανεβαίνει από το μικρό Πάπιγκο στο καταφύγιο της Αστράκας. Η ένωση γίνεται στα 1800μ περίπου και το τελευταίο κομμάτι θέλει λίγη προσοχή επειδή είναι κατηφορικό με ολισθηρό έδαφος. Η πορεία μετά την κορυφή γίνεται σε ένα τοπίο γεμάτο δολίνες, ενώ σε ένα σημείο έχουμε όμορφη θέα προς τους πύργους της Αστράκας. Αυτή τη φορά τους αντικρίζουμε από πάνω βλέποντας την ομαλή απόληξη τους προς το βουνό.
Η εξόρμηση έγινε με τον ΕΟΣ Θεσσαλονίκης και αφού είχε προηγηθεί η κορυφή της Γκαμήλας.

Στάση για ανάκτηση δυνάμεων μετά τη Γκαμήλα κάτω από τις ορθοπλαγιές της Αστράκας

Το ανηφορικό σημείο απ' όπου προσεγγίζουμε το οροπέδιο της Αστράκας

Κατ. Αστράκας - Γκαμήλα, Τύμφη

Διαδρομή που οδηγεί στην ψηλότερη κορυφή της Τύμφης, την Γκαμήλα 2497μ σε 2:30 ώρες περίπου. Από το καταφύγιο της Αστράκας κατηφορίζουμε προς την Ξερόλουτσα και παίρνουμε δεξιά το μονοπάτι για να βγούμε στο διάσελο μεταξύ Αστράκας και Πλόσκου. Έπειτα η πορεία γίνεται σε ένα πέτρινο δάσος με εμφανή τα σημάδια παγετώνων και μετά από καμιά ώρα φτάνουμε στο τελευταίο ανηφορικό κομμάτι. Αρχικά ανάβαση στο διάσελο Πλόσκου-Γκαμήλας και έπειτα άλλα 20 ανηφορικά λεπτά μέχρι την κορυφή. Εκεί το βουνό κόβεται απότομα από τη χαράδρα του Αώου και η μοναδική θέα περιλαμβάνει το Σμόλικα και την Τραπεζίτσα, τη δρακόλιμνη, την Αστράκα, τις κορυφές Γκαμήλα ΙΙ, Καρτερός και Τσούκα Ρόσα στη σειρά, το Γράμμο, την Κόνιτσα κ.α.

Εκκίνηση το ξημέρωμα απ' το καταφύγιο

Χαραυγή

Καταφύγιο Αστράκας-Δρακόλιμνη, Τύμφη

Όμορφη και εύκολη διαδρομή που ξεκινάει από το καταφύγιο της Αστράκας στα 1950μ για να φτάσει στην πιο διάσημη (μαζί με του Σμόλικα) δρακόλιμνη της Ελλάδας στα 2050μ.
Χρειάζεται περίπου 1:15 από το καταφύγιο της Αστράκας, το οποίο βρίσκεται σε διάσελο ανάμεσα στον ορεινό όγκο της Αστράκας και την κορυφή Τσούκα. Έπειτα κατηφορίζουμε προς την "Ξερόλιμνη" και διασχίζουμε αλπικά λιβάδια. Στα δεξιά μας έχουμε τον ορεινό όγκο με ψηλότερη κορυφή τον "Πλόσκο" (2377μ) και μετά από μία τελική ανηφόρα φτάνουμε στη Δρακόλιμνη. Εκεί ο ορεινός όγκος του βουνού κόβεται απότομα και απόκρημνες χαράδρες και ορθοπλαγιές ξεπροβάλλουν. Κάτω βρίσκεται ο Αώος ποταμός και η μονή Στομίου που απέχει 3,5 ώρες. Η Δρακόλιμνη θεωρείται απομεινάρι παγετώνων (πριν από 10000 χρόνια) ενώ φιλοξενεί και ένα σπάνιο αμφίβιο τον αλπικό Τρίτωνα. Ο θρύλος λέει ότι ο δράκος που ζούσε στη Δρακόλιμνη της Τύμφης πετούσε βράχους σε αυτόν του Σμόλικα και εκείνος ανταπέδιδε με δέντρα! Το βάθος της είναι λιγότερο από 5μ.
Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες στις 06/10/2012 από εξόρμηση με τον ΕΟΣ Θεσσαλονίκης.

Κάτω διακρίνεται η Ξερόλιμνη

Κατηφορίζοντας

Φαράγγι Γκρεμπούρας, Βραδέτο, Ζαγόρι

  Το φαράγγι της Γκρεμπούρας, όπως το λένε οι ντόπιοι, είναι ιδιαίτερα στενό και όμορφο. Η είσοδος του φαραγγιού βρίσκεται λίγο κάτω από το δρόμο που πάει για Βραδέτο στα 1550μ. Ξεκινάει από τον ορεινό όγκο του Αυγερινού και στην αρχή υπάρχουν κάποιες διακλαδώσεις φαραγγιών, οπότε θέλει προσοχή. Είναι στεγνό φαράγγι στο μοτίβο των φαραγγιών της Τύμφης, αν και την περίοδο που έγινε η κατάβαση είχανε προηγηθεί έντονες βροχοπτώσεις με αποτέλεσμα να υπάρχει μικρή ποσότητα νερού. Εντυπωσιακό το αρκετά στενό και σχεδόν σκοτεινό κομμάτι του, καθώς και τα χαρακτηριστικά πετρώματα πλακώδους ασβεστόλιθου στα τοιχώματά του. Έχει περίπου 20 καταβάσεις, δεν παρουσιάζει τεχνικές δυσκολίες και χρειάζονται περίπου 4 ώρες για τη διάσχισή του. Η έξοδος βρίσκεται στην αρχή της σκάλας του Βραδέτου. Σ' εκείνο το σημείο το φαράγγι μαζί με τον παράλληλο κλάδο του ενώνονται για να ξεκινήσει το φαράγγι της Μεζαριάς. Αυτό με τη σειρά του καταλήγει στο φαράγγι του Βίκου. Η κατάβαση έγινε στις 16/04/2012.

Προς την είσοδο σε μοναδικό τοπίο. Διακρίνονται διάφοροι κλάδοι

Φαράγγι Νεφέλης, Ζαγοροχώρια

Το φαράγγι ξεκινάει κοντά στο Πάπιγκο, από τα 800μ. και δεν έχει τεχνικές δυσκολίες. Στις 4:30 ώρες που διαρκεί η κατάβαση υπάρχουν αρκετές καταβάσεις με τη μεγαλύτερη να είναι στα 25 μέτρα. Προς το τέλος έχει περπάτημα σε μεγάλους βράχους για να ενωθεί μετά από λίγο με το Βοϊδομάτη ποταμό.. Έπειτα ακολουθούν 2 ώρες κολύμπι στα πεντακάθαρα και "δροσερά" νερά του ποταμού. Το φαράγγι της Νεφέλης έχει νερό όλο το χρόνο, ενώ έχει γίνει και βελτίωση ασφαλειών.
Η εμπειρία "Βοϊδομάτης" είναι εξίσου καλή με το canyoning. Σε πολλά σημεία υπάρχει η δυνατότητα να ξαπλώσουμε απολαμβάνοντας τη θέα, για τα υπόλοιπα θα φροντίσει η ροή του νερού.. Τέλος χρειάζονται γάντια neoprene και μια σχετική εξοικείωση με τις κινήσεις των νερών για το ποτάμι. Η κατάβαση έγινε στις 2/7/2011 από ομάδα 6 αυτόνομων απ' τη Θεσσαλονίκη